Στην ταινία «Δέντρο της Ζωής» ο Χρυσός Φοίνικας του Φεστιβάλ των Καννών

Αλλη μια ταινια του Μαλίκ βραβευμένη, θα την περιμένω με ανυπομονησια εχοντας υπόψη και το επιβλητικό The thin Red Line, ελπιζω να αξίζει το κόπο!

Καπου αναμεσα Τρίτη και Τεταρτη

Απειρα τα πραγματα που θα μπορουσαν να ειχαν γραφτει ολο αυτο το καιρο - καποια αλλη στιγμη ισως.

Αυτο ομως που δεν θα ηθελα να αφησω κατω ειναι, η αισθηση που μου εκανε, το «Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα» μεσα στο μετρο στην αρχη μιας μερας και αντι για τις συνηθεις ανουσιες ( πινακιδες.

Ωραια πρωτοβουλια και μαλλον το πλεον καταλληλο μερος και καποιες περισσοτερες πληροφοριες.

Κασιματης δηλητηριο

Κασιματης στην Κ, ειναι μην σε πιασει στο στομα του. Αλλα οταν το κανει πετυχημενα δεν παιζεται:

"Στην προεπαναστατική Γαλλία του ancien regime, ήταν μόδα στις κυρίες της αριστοκρατίας να ντύνονται βοσκοπούλες (στην εξιδανικευμένη εκδοχή τους, όχι βεβαίως στη ρεαλιστική...) και έτσι να περνούν ευχάριστα την ώρα τους μέσα σε μια βουκολική ψευδαίσθηση. Υποθέτω ότι, εν μέρει, η συμπεριφορά αυτή εξηγείται και λόγω της ευρύτερης επίδρασης του αναδυόμενου τότε κινήματος του Ρομαντισμού και της σημασίας που αποδίδει στη Φύση. Ομως η τάση των πλουσίων να έλκονται από τις «χαριτωμένες» πλευρές της ζωής των φτωχών και να μιμούνται την αισθητική τους είναι διαχρονική. Παρατηρείται ακόμη και σήμερα. Βλέπεις, λ.χ., ορισμένους γόνους πλουσίων οικογενειών και νομίζεις ότι έχεις να κάνεις με κάτι που προήλθε από τη διασταύρωση Αλβανού μετανάστη του 1990 και μέλους της συμμορίας των «Bloods» από το Λος Αντζελες: μπαντάνες, body-piercing, αμάνικα μπλουζάκια και τατουάζ φυλακόβιων..."

Μαρια Αντουανετα και tatoo. Ψοφησα στα γελια.

"piracy" hijacking

ΟΚ αυτο το promotional κολπο μπορει να παιζει αιωνες τωρα, αλλα ξεκινωντας από το ερωτημα "τι θελει αυτος ο folder των "My diet pills"" στo Tonight tων Franz Ferdinand η απορία λύνεται ως εξης: "My Diet Pill fans use unusual promotional techniques: they include copies of the band's songs inside archives of other bands' music that are distributed on file sharing networks such as eMule." ειπα και εγω τι κανουν αυτα τα αρχεια μεσα στο Tonight των FF;)!
Btw δεν ειναι καθολου κακοι, δεν υπαρχουν κανονικα clips στο youtube οποτε :

ff

αν ρωτησετε συλλεκτες δισκων, βινυλιων cd mp3, ημιπουροκερ ανω των 30 κλπ θα σας πουνε οι frand ferninand suck, ωστοσο εμενα μου εφτιαξε το κεφι το αυτό: (νωρις το ειδα ε?)



(πολυ 70s χρωμά!)
update: και επειδη καποιος bassline μου το θυμισε για λογους μελλοντικης μνημης ας παρουμε και αυτό:

Ακροδεξιές υστερίες

Lifo: H Αθήνα με μισεί

"Τις τελευταίες μέρες νιώθω την Αθήνα εχθρικότερη από ποτέ. Μάλλον οφείλεται και στη νέα ατμόσφαιρα, τη νέα σκηνοθεσία, το νέο μπάτζετ της. Παρακμή και η αίσθηση ότι κάτι απειλητικό πλησιάζει.

OK για να το γράφει αυτό και η Lifo/Τσα. σημαίνει ότι πράγματι πιάσαμε πάτο. Τουλάχιστον κατι είναι και οτι το καταλάβαμε τελικά.

Ένα πακέτο χαρτομαντηλα και μια σοκολατούχος εφημερίδα

Είναι γνωστό ότι ο τύπος λέγεται ότι την έχει άσχημα διεθνώς, για εδώ δεν ξέρω. Μερικοι γραφιάδες πάντως (δεν το γράφω υποτιμητικά, απλά κυριολεκτικά) έχουν βάλει τα δυνατά τους να τον φουντάρουν ακόμα παρακάτω και μάλιστα και στην γενικά έγκριτη (?) καθημερινη.

Πέρα από αυτό και κάποια παλαιότερα ένα τελευταίο κρούσμα είχαμε στο Κ αυτής της Κυριακής στο άρθρο για τον Αλέξανδρο Βούλγαρη. Χωρίς να μπω σε ζητήμα καλλιτεχνικής αξίας, μιας και ας πούμε ότι δεν έχω γνώμη, το ύφος, η αισθητική και το περιεχόμενο του άρθρου παρέπεμπε σε ξελιγωμένη γκρούπι του Jagger, (πως λέμε Βούλγαρης - καμια σχέση). Αν το βρω θα το παραπέμψω πάντως θυμάμαι ούτε stalker δεν θα έγραφε έτσι ...

Το δε αστείο είναι ότι έτσι δημιουργείται κλίμα και έτσι σε καμια δεκαριά χρονάκια θα έχει ενταχθεί και το παραπάνω στην γενική εικόνα και στην εγκαθιδρυμένη (κατά freakonomics) άποψη.

Περαστικά στην Κ και ελπίζω να μας σεβαστούν περισσότερο στο μέλλον.

update : το βρήκα εδώ και παραθέτω:

"O Αλέξανδρος Βούλγαρης διαβάζει από ένα πυκνογραμμένο σημειωματάριο. Φοράει ένα μαύρο υφασμάτινο παντελόνι με πολλά φερμουάρ, πρασινωπό φούτερ Maui και τρύπια λευκά αθλητικά Nike. Στα πόδια του, σαν γάτες κουλουριασμένες, δύο νεαρές γυναίκες τον ακούν με προσοχή· η μία, η Ιωάννα, είναι καστανόξανθη και ντυμένη εξ ολοκλήρου στα μοβ, η άλλη, η Αγγελική, είναι μελαχρινή με αφέλειες και είναι ντυμένη σε αποχρώσεις του καφέ."

wtf??

"Δίπλα στο σαλόνι, που λειτουργεί και ως υπνοδωμάτιο, επικρατεί σχετικό χάος. Εχει προηγηθεί ένα «ημι-πάρτι», όπως το αποκάλεσε ο οικοδεσπότης. Στο μικρό ξύλινο τραπέζι είναι τοποθετημένα ένα σωρό ετερόκλητα αντικείμενα: μια Ursus, ένα αντικουνουπικό, ένα βάζο ταχίνι, ένα ρολό χαρτί κουζίνας, ένα cd των Fleetwood Mac (το Rumors), ένα πακέτο χαρτομάντιλα, μέλι, Coca-Cola light, ένα κουτάκι κανονική Coca-Cola, το κοντρόλ της τηλεόρασης, πλαστικές σακούλες, ένα άδειο ποτήρι, ένα μπουκάλι Drambuie, σοκολατούχο Hemo. Στον ξεθωριασμένο μπλε καναπέ, καλυμμένο μ' ένα γκρι ριχτάρι, είναι ακουμπισμένα πλαστικά πιάτα, μια λάμπα οροφής, ένα ανοιχτήρι, ένα μανταλάκι και φιλτράκια. Στο κρεβάτι, πεταμένα ρούχα. Αν αυτή είναι η εικόνα ύστερα από μια μικρή συγκέντρωση, τότε τι γίνεται στα κανονικά πάρτι; "

wtf II??? Καθημερινή διαβάζω όχι Μανίνα Κατερίνα!!!

"Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης είναι από τους ρέκτες (sic ! - στμ) του myspace. Από τους λίγους νέους που διαθέτουν αστείρευτο ταλέντο, φαντασία και περίσσια ενεργητικότητα."

Από την άλλη τώρα που το σκέφτομαι είναι ίσως κάποιο είδος infotaiment προς το νεανικό κουλτουροστροφο κοινό που εγώ δεν μπορώ να πιάσω!!!

τώρα και Μπανγκόνγκ;)

Η ίσως Πνομ Πεχ καλύτερα :)

"Κάποτε διαμαρτυρόμασταν για τα σήματα της Τροχαίας που τα κάλυπταν σπρέι και αυτοκόλλητα. Τώρα, το έχουμε αποδεχθεί. Κανείς δεν νοιάζεται. Ολη η πόλη είναι βουτηγμένη στη μουτζούρα.

Είναι τα απλά και εύκολα που δεν αγγίζει κανείς. Κι εφ’ όσον επί τόσα χρόνια επιτρέψαμε την πτώση της ποιότητας ζωής στην Αθήνα, με ανίκανες δημοτικές αρχές και άβουλες κυβερνήσεις, γιατί να πιστέψουμε ότι τώρα όσοι ήταν αδιάφοροι ή αναποτελεσματικοί στην περιφρούρηση μιας απλής κανονικής ζωής στην Αθήνα θα μπορούν να ελέγξουν το βαθύτερο και πιο σύνθετο ζήτημα της γκετοποίησης της Ομόνοιας και των πέριξ;

Αν δεν θέλουμε να χάσουμε την αίσθηση μιας στοιχειωδώς ευρωπαϊκής ατμόσφαιρας στην Αθήνα, τα μέτρα πρέπει να είναι σκληρά και άμεσα. Ξαφνιάστηκα δυσάρεστα όταν σε δύο μπλογκ ξένων επισκεπτών της Αθήνας, οι συγκρίσεις ήταν πλέον όχι μόνο με τη Μέση Ανατολή, αλλά με τη Νοτιοανατολική Ασία! «Δεν περιμέναμε ότι η Αθήνα θα ήταν το Βιετνάμ ή η Καμπότζη της Ευρώπης», διάβασα. Και η εξήγηση αυτής της ακραίας σύγκρισης οφειλόταν στο χάος των δρόμων, στην αναρχο-κουρελαρία, στα μηχανάκια, στην κατάργηση των πεζοδρομίων."

Καθημερινή, Ν.Βατόπουλος

btw το κατάντημα με τα σήματα της τροχαίας απλά για κάποιο λόγο (κάποια υπηρεσία του υπεχωδε που δούλευε; ένας υπάλληλος που πήρε σύνταξη; ένα κονδύλι που κόπηκε;) δεν ήταν κατεστραμένα πριν από το 04 (και για πολλά χρόνια όχι ολυμπιάδα κλπ)

Τεσπά η Αθήνα από το 04 και μετά έχει βυθιστεί σε μια παρακμάζουσα κατάσταση με καταπληκτική ευκολία... Οχι μόνο δεν εκμεταλλεύτηκε την ολυμπιάδα (βόλτα σε παραλιακό μετωπο σε επόμενο ποστ) με οποιαδήποτε αναπτυξιακό τρόπο, αλλά σε πολλά σημείωθηκε οπισθωχόρηση...

Πως να καταστρέψεις λίγη μουσική

Κάπου στα προηγούμενα δημοσιευμένα (ή draft για πάντα) kb πρέπει να το έχω αναφέρει: υπάρχουν πολύ τρόποι να καταστρέψεις ένα κομμάτι. Ο χειρότερος μέχρι στιγμής είναι να το βάλεις το anywhere out of the world, dead can dance (στην passage in time εκτέλεση) ... το έκανα. εξαιρετικό ringtone. ψεχαστε το εξαιρετικό κομμάτι μετά όμως - τα ψυχοσωματικά του έχουν συνδυαστεί με κλήση τηλ. πλέον!!!

reading

"Ο γέρο-Τζόρτζ Όργουελ τα 'χε πεί ανάποδα.

Ο Μεγάλος Αδελφός δε σε παρακολουθεί. Τραγουδάει και χορεύει. Βγάζει λαγούς από ένα καπέλο. Ο Μεγάλος Αδελφός έχει πολλή δουλειά. Σου τραβάει την προσοχή κάθε στιγμή που είσαι ξύπνιος. Φροντίζει να σε διασκεδάζει διαρκώς. Φροντίζεί να σου κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο. Φροντίζει να μαραζώσει η φαντασία σου. Μέχρι που να γίνει τόσο χρήσιμη όσο καιη σκωληκοειδίτιδά σου.

Φροντίζει να είναι η προσοχή σου μονίμως χορτάσμένη."

νανούρισμα, chuck palahniuk

ελαφρώς καμμένο

Ξημερώματα Σάββατο προς Κυριακή 4/5 και κάπου εκεί κλείνει για μένα το legalize it. Από τον πολύ ωραίο χωρο της Γεωπονικής (καλύτερος της Πολυτεχνειούπολης και Πανεπιστημιούπολης ), πίσω στην Ιερά Οδο και στην πορεία προς την επιστροφή έχει στηθεί δεύτερο psytrance partaki (ας πούμε τρίτη σκηνή μαζί με τις άλλες δύο μέσα) με τα γνωστά πειραγμένα αυτοκίνητα και Infected Mushroom και Vicious Delicious στη διαπασών. Ωραία πρωινό άκουσμα για το φευγιό και κόσμος που δεν μπορείς να βρείς ούτε στο κ44 ούτε στο hoxton αλλά ούτε και στο pop ή στο kinky η σε αυτό στο χημείο που το ξεχνάω και ειλικρινά δεν ξέρω που μπορείς να τον βρείς και i love ποσο politically μη correct είναι.

Συμπέρασμα: αν κάτι μου έχει λείψει από το πρώτο πρώτο synch είναι α) ότι έκλεινε ως open air event και β) ότι μπορούσε και μάζευε πέρα απο τo alternative και την πολύ κουλτούρα και το πιο - με την καλή έννοια - καμένο ζωογόνο κομμάτι της ηλεκτρονικής σκηνής. κλαπς.

things to do ή σχεδιάσματα post ή ψιλοκομμένη σαλάτα

κάποια στιγμή θα κάνω post για τα παρακάτω - ως τότε ας πούμε ότι τα σχεδίασα. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

• μέρες στο μουσείο - "αποδελτίωση" διαφόρων επισκέψεων σε εκθέσεις κλπ κλπ. η καλύτερη που έχω πάει τα ένα - δύο τελευταία χρόνια ήταν αυτή του ΚΜΣΤ και στο Μπενάκη και στο παράρτημα του Μεγάρου (αν θυμάμαι καλά η δεύτερη για τους καλλιτέχνες των 60ς - α ρε θόδωρα - μεγάλη μορφή). Κάποιες άλλες θα αναφερθούν στο μέλλον - πανάθεμα με έχω πάρει και φωτογραφίες που περιμένουν την δημοσίευση τους. nice. Υποσημέιωση 1: Η τελευταία που πήγα ήταν αυτη της νέας γενιάς καλλιτεχνων - αυτό που μου έκανε αρκετά μεγάλη εντύπωση ήταν πόσο κακές (disclaimer: φυσικα το αναφέρω με ένα σολιψιστικά μανιχαιστικό τρόπο τσ τσ τσ) ήταν οι συμμετόχες στον τομέα της φωτογραφίας - 0/0 - στο flickr μπορείς με λίγο προσπάθεια να βρείς δουλείες όχι καλύτερες - φυσικά δεν έχει νόημα ο όρος στο ζήτημα της τέχνης - αλλά που συναισθηματικά και νοητικά προκαλουν πολύ πλουσιότερους συνειρμούς. πραγματικά πολύ πολύ κακά παραδείγματα σαν επιλογή - ελάχιστα καλύτερα από τουριστικές τοπιογραφίες. μια παραλία και βηματα - γιες η ερήμωση αποξένωση γουατεβερ μαι ασ. (παραπέμπω στο ανωτέρο disclaimer) Υποσημείωση 2: όχι δεν θα έχει μόνο εύκολο θάψιμο το post αυτό - πολλά και ωραία πράγματα είδαμε ακόμα και στην τελευταία έκθεση του εικαστικου επιμελητιρίου στο γκάζι π.χ. - δεν σου προκαλούν φυσικά την ίδια ανάταση πνέυματος που σου προκαλεί π.χ. η αίθουσα της πρώιμης αφηρημένης τέχνης στο Pompidou (ένα δωμάτιο με kandinsky kupka και miro μαζί - καμία φωτο δεν μπορεί να το αποδώσει - καμία αξία δεν μπορεί να είναι αρκετά μεγάλη) αλλά αποτελούν μικρά σημεία συγκίνησης με τα οποία μπορείς να ταυτιστείς και να σκεφτείς.
  
• γκρίνιας συνέχεια : μετά από κανένα χρόνο και με αρκετό ενδιάμεσο προβληματισμό έχω να δηλώσω ότι θεωρώ την "στρατευμένη" ψυχή στο στόμα - ένα αστείο - τόσο "χαλανδριώτικη" ταινία δεν έχω ξαναδέι. επομένως ναι προβληματίζει - ναι οι διάλογοι της και το στήσιμο της είναι ευρηματικό - αλλά όχι δεν είναι ουτε προοδευτική ούτε είναι ταινία κοινωνικού προβληματισμού - το κάθε άλλο μάλιστα. Συντηρητική, με στοιχεία κοινωνικού "οριενταλισμού" ώστε το τελικό συμπέρασμα που σου εξωθεί είναι "δεν είμαι εγω ρατσιστής απλά αυτοί τόσο βάρβαροι και αμόρφωτοι". Μια ταινία που αν ήταν στρατευμένη θα έλεγε για την εκμετάλευση και την εξαχρείωση όχι σε ένα προσεκτικά επιλεγμένο γκροτέσκ περιθωριακό χώρο - αλλά στους χώρους της δικής μου και της δικής σας εργασίας - που η καταπίεση ο εκβοφισμός και ότι περιγράφεται στην ταινία είναι εξίσου παρών - απλά ντυμένο από πιο περίπλοκές λέξεις πιο ακριβά αυτοκίνητα αλλά με τις ίδιες περίπου εκφράσεις πίσω από τις πόρτες και με μόνη μεγάλη διαφορά την απουσία σωματικής βίας. εκτός αν κάνει το μεγάλο κόλπο και γυρίσει σίκουελ ψυχή στο στόμα 2 ώστε να δούμε όλοι εμείς οι καθως πρέπει που φρίξαμε το ίδιο σενάριο αλλά στους καθημερινούς μας χώρους. όχι στο ηλεκτρολογείο αλλά στο κτίριο γραφείων οπότε τα παίρνω πίσω όλα. Έχω και μια ιστορία για αυτό, τον φόβο του άλλου και πως κανείς εύκολα τον ξεπερνάει - η οποία εμπλέκει και μια στάση λεωφορείου - αθάνατο πρώην 852 νυν α21 - αλλά αυτό στην συνέχεια.
  
• και λίγο καλό κάρμα για την συνέχεια: the thin red line. δεν την είχα δεί όταν είχε πρωτοβγεί - δεν ξέρω αν είναι μια τόσο καλή ταινία όσο θα φιλοδοξούσε να είναι - αλλάααααα - έχει μια δύναμη υποβολής - ένα συναίσθημα ότι μιλάει για κάτι σοβαρό - και ότι το αγγίζει στο βάθος του - ο πόλεμος ο θάνατος ο φόνος - δωσμένο με ένα τρόπο βαθιά εσωτερικό - που κάθε φορά που την ξαναβλέπω με καθηλώνει εξίσου. (καλό κάρμα μαι ασ τώρα που το σκέφτομαι - μια ταινία για τον φόνο τον θάνατο και τον πόλεμο - να επεκταθώ σε πιο εύθυμα θεματα:P)
  

if form followed function

then all modernist buildings would be much more like pompidou. (a comment relating to the wikipedia entry is that its difficult to resist some kind of ornament after all) . the relationship among the two photos left and right is an exercise left to the curious reader:P

A Dr. Strangelove moment

Και μιας το blog μας προέκυψε πολύ ψυχροπολεμικό lately να συνεχίσουμε στον ίδιο ρυθμό - με την ειδοποιό διαφορά ότι λόγω κοσμικής, πιθανότητα ισοροπίας των πραγμάτων, - ή τις βαθιάς γελιότητας και ανασφάλειας που μας δέρνει ως βιολογικούς οργανισμούς που γνωρίζουμε το αναπόφευκτο - μαζί με το άκρως σοβαρό συνυπάρχει το άκρως γελίο - και το κάθε ένα από αυτό παίρνει τις θέσεις του άλλου
Την ίδια εποχή λοιπόν που εφευρίσκονταν οι σήμερα ευρέως διαδεδομένες project management μεθοδολογίες ή που χρησιμοποιούνταν το bayesian search, για σκοπούς που περιγράφονται στα προηγούμενα posts, για τους ανάλογους σκοπους διαβάζω εδώ είχαμε συνομωσίες για να πέσει το μούσι του Κάστρο. Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις εκ των υστέρων μα πόσο είχε πιάσει το πνεύμα της εποχής τελίκά ο Cubrick στο Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb, καταπληκτικό!

interesting read - cy borg

ΕΔΩ - αν και ομολογώ ότι η πρώτη παράγραφος μου αφήνει με ένα μεγάλο ερωτηματικό για το τι θέλει να πει ο ποιητής (από την δομή παράθεσης μάλλον απίθανων απαντήσεων για ένα ερώτημα που έχει απάντηση - ανάλογη και με το τι ρωτάς τελικά - και την περίπου συνομοσιολογική παράθεσημιας περίπου σωστής εκδοχής του - ως το "ιδιωτικής εταιρείας υπολογιστών και ταμειακών μηχανών" ??? δεν ξέρω καμία εκτός αν εννοεί καμία IBM ή XEROX ή ΑΤΤ ή οτιδήποτε άλλο - μόνο το μόνο πράγμα που δεν είναι αυτές - είναι εταιρίες ταμειακών μηχανών...) ωστόσο το υπόλοιπο κείμενο αναφέρει σε δύο πρόσφατα βιβλία που επισημαίνουν την σχέση του έργου του Μπόρχες (personal favorite) με τον online κόσμο αλλά και τελικά με οτιδήποτε έχει απασχολήσει τον "μεταμοντέρνο" κόσμο μας.

Και δείχνει ότι η μεγάλη "τέχνη" εκτός από την ματιά στο διαρκές - στο υπόβαθρο αυτού που είναι άνθρωπος - μπορεί να "βοηθήσει" στην ερμηνεία γεγονότων και καταστάσεων που πρόκειται να αναδυθούν, πάντως με τους σημερινούς ρυθμούς εξέλιξης όμως δεν ξέρω τι μπορεί να προλάβει να αφουγκραστεί in one life time κάποιος άνθρωπος σήμερα - ώστε να διαισθανθεί και το επερχόμενο.

$%$^% shocking!

"We just don't know [the age of the earth] - it could be 6000 or 4500000000 years" details --> here

είναι από αστείο ως τραγικό πως ορισμένα απλά πράγματα έχουν γίνει κεντρικά πολιτικά ζητήματα, ίσως είναι η έκταση της χώρας, ίσως οι απαρχές της αλλά όπως και να το κάνεις είναι σοκαριστικό.. όχι ότι με την πρώτη ευκαιρία δεν θα είχαμε ανάλογα φαινόμενο και εδώ - λιακόπουλος for president!

Η πολυτέλεια στην εποχή της (πραγματικά) μαζικής παραγωγής

Διαβάζουμε την είδηση : "Nokia starts selling $25,000 Ferrari phone". Φυσικά θα είναι oudated μέσα σε τρείς μηνες - και φυσικά δεν έχει κανένα λειτουργικό χαρακτηριστικό που να διαφοροποιεί την χρήση του - σε αντίθεση φυσικά με μια actual ferrari σε σχέση με ένα yugo.

Αν και είμαστε ήδη ένα αιώνα μέσα στην εποχή της μαζικής παραγωγής - παρόλ'αυτά προϊόντα σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και ιδιαιτέρων μεθόδων παραγωγής συνεχίστηκαν και συνεχίζονται ήδη. Αυτόκίνητα, ρολόγια, luxury items εν γένει.

The funny think ωστόσο είναι ότι στην εποχή τους μηδενικού κόστους του επόμενου αντιτύπου (ας χρησιμοποιήσουμε τον όρο μεταβιομηχανική) ο νόμος του Moore και η καθολική επίδραση στην ζωή μας τα τελευταία 40 χρόνια - τα 25 πρώτα η επίδραση του είχε να κάνει κυρίως με μια περιορισμένη βιομηχανική περιοχή - computing - τα τελευταία 15 έχει εξαπλωθεί σε όλες τις πτυχές της καθημερινής μας ζωής, έχει στείλει στην "μάντρα" ακόμα και αυτή την έννοια των αντικειμένων πολυτελείας. Και για αυτό η ανακοίνωση της nokia μπορεί να προκαλέσει αρκετά γέλια - μια αποκλειστικά brand management/marketing κίνηση υποθέτω.

Το πραγματικά ενδιαφέρον είναι ότι σε αυτή την περιοχή με τα κολλοσιαία κόστη R&D για να βγεί ένα καινούριο προϊόν, προηγμένο μπορεί να είναι μόνο ότι σχεδιάζετε για να παραχθεί σε μαζική κλίμακα - οτιδήποτε άλλο έιναι niche market ή οποία τελικά καταδικάζεται στην τεχνολογική καθυστέρηση (με πιθανή εξαίρεση τα προηγουμενα χρόνια το defense και aerospace market αλλά ακόμα και αυτό σε ορισμένες περιοχές δεν είναι σίγουρο ότι έχει πλέον τον όγκο να οδηγήσει τις εξελίξεις).

Τελικά αυτό που θέλω να πω είναι ότι σαν σεϊχης πετρελαίων μπορείς να πάρεις ένα αυτοκίνητο, ρολόι, οτιδήποτε βιομηχανικό είδος σχεδόν μοναδικό, built to order, με 1001 ίππους ή με ακρίβεια μsec με αναλογικό μηχανισμό ή whatever άλλο χαρακτηριστικό - ένα ρημάδι κινητό ή υπολογιστή διαφορετικό σε λειτουργικά χαρακτηριστικά από αυτό που μπορούν να πάρουν άλλοι ένα εκκατομύριο άνθρωποι δεν μπορείς να έχεις ποτέ μα ποτέ - είναι μια αίσθηση ισότητας και αυτή:)

Μένει να φανεί όταν ο νόμος του moore βρεί τοίχο τι πρόκειται να γίνει - δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλη η διαφοροποίηση στις δυνατότητες δημιουργίας και επικοινωνίας (αλλά και τα κολλοσιαία κόστη R&D - και η ανάγκη επικέντρωσης τεχνολογιών αιχμής μόνο σε μαζικές αγορές) που έχει επιτελεστεί στις περισότερες πτυχές της σημερινής ζωής όσο αφορά τα τεχνικά μέσα οφείλεται στο απλό γεγονός ¨περισσότερα transistor ανά επιφάνεια πυριτίου" ανά 18 μήνες.

No more luxury items ως τότε λοιπόν!

Future look: To kitsch των 00s - the items και η αισθητική

Εντάξει ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Θα ασχοληθούμε με items τα οποία χρησιμοποιούνται κατά κόρον στις μελλοντικά αναγνωρίσιμες ως kitsch διαφημίσεις, κάρτες, κινητή, κλπ (τώρα που το σκέφτομαι ποιός δεν θυμάται αυτές τις φοβερές copy paste γρασιδι/ταράτσες της Vodafone. Το χειρότερο copy paste και video editing που έχω δει με διαφορά!) .

Αυτό που μου προκαλεί εντύπωση είναι ότι η κύρια τάση είναι μια urban αισθητική, καταρχάς όχι κυρίαρχο αισθητικό ρεύμα - ωστόσο το αισθητικό ρευμα που ενδιαφερει το target group και/η τους opinion makers του (θα βάλω μέσα και τους διαφημιστές).

Δηλαδή από την μία αντιμετωπίζουν την πόλη, ως ένα μέρος που μπορεί να σου δειξει και να του δειξεις οικειότητα. Έχουν δειχθεί ταράτσες πολυκατοικιών, έχουμε δει urban εικόνες όμορφων (? προσωπική γνώμη ναι) πολυκατοικιών, εσωτερικά των πρώτων αστικών σπιτιών.
Ωστόσο είναι τόσο έντονα προσομοιούμενος ο χαρακτήρας αυτών που δείχνονται, δηλάδή λαμβάνετε μια εικόνα ή μια αισθητική τάση, εξωραϊζεται για τις ανάγκες της διαφήμισεις και τελικά χάνει και την αναφορά στην αρχική εικόνα αλλά και στο περιβάλλον που την βιώνεις, ώστε εκτιμώ γρήγορη θα γίνει μια γραφική ματιά και στο τέλος kitsch item συνολικά. Απλά δεν αντέχει την σύγκριση στην καθημερινά βιούμενη πραγματικότητα.
Παράπλευρη απώλεια αυτή της urban-like αισθητικής μπορεί να είναι η ανάπτυξη ενός πραγματικά αστικού αισθήματος οικειότητας, και αγάπης για την πόλη.

Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ πόσο video editing και photoshop έχει πέσει για να φαίνονται τόσο λευκές οι πολυκατοικές, τόσο τακτοποιημένες ή ανύπαρκτες οι κεραίες στις ταράτσες, τόσο καθαρά τα πεζοδρόμια. Η ομοιότητα με το άλλο αγαπημένο μου αντικείμενο προσομείωσης της πραγματικότητας (την αρχιτεκτονική μακέτα κλπ) είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Όπου μπαίνει το marketing δεν χωράει η πραγματικότητα.

Στα ίδια πλαίσια ένα άλλο item, η μάλλον μια κατηγορία που έχει heavy use, είναι το 50s διόρωφο ή διαμέρισμα πολυκατοικίας. Φυσικά εξωραϊσμένο ξανά, ολόλευκο και με καμία σχέση με κάτι άμεσα παρατηρίσιμο. Ταυτόχρονα, εχει γέλιο να κοιτάς το εσωτερικό αυτών των σπιτιών. Για τις ανάγκες του γυρίσματος πλήρη αποξίλωση από οποιοδήποτε πρακτικότητα, σκηνικά και όχι σπίτια, να θυμίζουν τόσο έντονα τις φωτογραφισεις για περιοδικά διακόσμησης.

Από την άλλη θα ισχυριστεί κανείς ποιό ειναι το πρόβλημα? Όλα τα παραπάνω είναι σκηνικά εν τέλει. Πράγματι, αλλά δεν είναι σκηνικά μόνο, αλλά στην πραγματικότητα μπορούν αν αποτελέσουν αισθητικά ρεύματα (είναι άλλωστε προσομοιώσεις που επιστρέφουν στην πραγματικότητα )- τα οποία όμως λόγου της τόσο βαριάς χρήσης τους, αλλά και της τόσο έντονα προσομοιωμένης φύσης τους, όταν το πρωτότυπο - η πόλη ο αστικός χώρος και το διαμέρισμα - είναι δίπλα μας θα αποτύχουν, θα κορεστούν ταχύτατα με ενδεχόμενη παράπλευη απώλεια και την αγάπη για τις εικόνες τις πόλης μας. Μεταμοντέρνες καταστάσεις:)

προφανής οδηγίες για φωτογράφηση και διακόσμηση εσωτερικών χώρων

1. Τα στερεοφωνικά, τηλεοράσεις ηλεκτρονικές συσκευές εν γένει δεν έχουν ανάγκη καλωδίων. Καμία φωτογράφηση δεν γίνεται με την παραμικρή υποψία καλωδίων – χαλάνε όλο αυτό το μίνιμαλ μάξιμαλ όπως και να έχει τακτοποιημένο και καλά οργανωμένο σκηνικό. Ποιος άλλωστε θελει να ακουεί μουσική? Σε μια φωτογράφηση το σημαντικό είναι να φαίνεται ότι ακουει μουσική.2. Ποτέ δεν έχουμε ανάγκη πραγματικών βιβλίων. Ποτέ μα ποτέ κανένας άνθρωπος – ακόμακαι στη περίπτωση που διαθέτει πραγματικά βιβλία – δεν υπάρχει λόγος να διαθέτει ακόμα πιο ανούσια ππράγματα όπως σημειώσεις, τσιγάρα, κλειδιά, μολυβια κλπ κλπ. Είναι παντελώς άχρηστα και χαλάνε την αισθητική της φωτογραφίας.3. Ποτέ μα ποτί δεν πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη τις πραγματικές ανάγκες κατοίκησης σε ένα χώρο. Αρκεί να φαίνεται ωραίος.

4. Ταυτόχρονα μπορείτε να αδιαφορήσετε πλήρως τις στοιχείωδες αρχές τοποθέτησεις ηχείων κλπ. Όλες οι συχνότητες είναι οι ίδιες.
5. Το λευκόείναι μια καλή αρχή για χρώμα. Δεν μπορείτε να το κάνετε λάθος. Το λευκό είναι λευκό.

θα επανέλθω μόλις σκεφτώ κάποια νέα σημαντική αρχη που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες αναπαράστασης ενός living place και όχι πραγματικής διαβίωσης σε αυτόν. Έχει πραγματικά πάντως πολύ πλάκα να κάνεις τη βόλτα σου σε εκθέσεις επίπλων και πραγματικά να μην υπάρχουν πουθενά μα πουθενα καλώδια. Σε ένα πραγματικό χώρο είναι σίγουρο ότι θα σου δημιουργήσουν κάποιο ζήτημα, ίσως και ευκαιρία.

Η ψυχή στο στόμα - Π&Ψ Π&Ψ Π&Ψ !!!

..Ο Τάκης, υπάλληλος σε βιοτεχνία φωτιστικών και πατέρας ενός μωρού, χρωστάει λεφτά και δέχεται πιέσεις να πάρει την σαλεμένη αδελφή του σπίτι. Κυρίως όμως υπομένει την απιστία της γυναίκας του, την καφρίλα που τον περιβάλει στη δουλειά, και την μαυρίλα που του φορτώνει το αφεντικό του...


Μετά από τις πολύ καλές κριτικές που έχουν δοθεί πήγα και εγώ και η γνώμη μου: ενδιαφέρουσα άσκηση, που όμως πιο πολύ για τις χαμένες της ευκαιρίες μπορεί να σημειωθεί παρά για το ότι έχει σχέση με το "αριστούργημα" για το οποίο γίνεται επίκληση ορισμένες φορές. Τι έχουμε λοιπόν (σύμφωνα με τον πανγμέγιστο εαυτό μου φυσικά:Ρ):

Πολύ καλές ερμηνείες σίγουρα. Το αφεντικό και ο "φίλος" του πρωταγωνιστή στιγμές στιγμές απλα καταπληκτικοί. Ο ρυθμός ή ατάκα και οι επιμέρους σκηνές εξαιρετικές. Όλα μεταφερμένα με πολύ αληθινό και ρεαλιστικό τρόπο, πραγματικά ο Οικονομίδης δείχνει μεγάλη ικανότητα να "διαβάζει" ανθρώπινες συμπεριφορές και σκηνές που έχουμε δεί - άμεσα ή πιο έμεσα - και να τις μεταφέρει στην οθόνη.
Ωστόσο η ταινία δεν φτάνει εκεί που θα μπορούσε, το σύνολο ακόμα και των επιμέρους σκηνών είναι γκροτέσκ χωρίς δυνατό κεντρικό άξονα. Αν οι ήρωες δεν ήταν καρικατούρες και είχε εμβαθύνει μέσα τους θα μπορούσαμε ίσως να μιλάγαμε για μια πραγματικά καλή ταινία. Ο Οικονομίδης έχει μια πρώτης τάξεως σύλληψη, οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί, το αφεντικό και ο "φιλος' του Τάκη το ξαναλέω οι άνθρωποι είναι εξαιρετικοι!!!, αλλά αυτό δεν μετασχηματίζεται σε αυτό που θα μπορούσε να γίνει.

Επίσης αυτό που με ενόχλησε είναι ότι ναι μέν παρουσιάζει πράγματα που υπάρχουν μεμονωμένα και αναφέρεται σε μια λεκτική και σωματική βία που όντως υπάρχει, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος να την ταυτίσει κανείς με συγκεκριμένους κοινωνικά χώρους και να τις δώσει "ταξικά" χαρακτηριστικά. Η ταινία χάνει άλλη μια ευκαιρία μιας και παρουσιάζει την έυκολη, την αυτονόητη βία, το δύσκολο και το πιθανώς πραγματικά μεγάλο σε επίπεδο τέχνης θα ήταν να δείξει τη βία πραγματικά όπως πηγάζει από σχέσεις εξουσίας, είτε μιλάμε για τη βιοτεχνία είτε μιλάμε για χώρους όπου αυτή εξασκείται το ίδιο έντονο αλλά με υπεκφυγές αντί για ευθύς λεκτικές απειλές. Θα αρκούσε μια νύξη, μια σκηνή. Αλλά από την άλλη μοιάζει σαν μια cult ταινία για μια υποτιθέμενα περιθωριοποιημένη γκροτεσκ ομάδα ανθρώπων, αντί μια σπουδή γιατην βία και την καφρίλα που υπομένουμε και εξαπολύουμε εναλλάξ σε μικρό ή μεγάλο βαθμό.

Από ορισμένα μάτια και ερμηνείες κινδυνεύει πραγματικά να ιδωθεί σαν μια ταινία για τους "υπανάπτυκτους" των Δυτικών προαστίων και η ταινία να υποβιβαστεί σε μια περιηγηση σε ένα ζωολογικό κήπο, στον οποίο σε καμία περίπτωση δεν ανήκουμε οι εξευγενισμένοι "εμείς".
Και αν και θεωρώ ότι ο σκηνοθέτης δεν το έχει δεί έτσι - χωρίς ωστοσο φυσικά να μπορώ να το ξέρω - δεν δράτει καμια ευκαιρία να δείξει και το αντίθετο - όταν σεναριακά θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον και θα έφτανε την ταινία σε ένα νέο επίπεδο.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι ότι θα μπορούσε να είναι μια ""μη καθως πρέπει" ταινία για να την δούν "καθως πρέπει" άτομα, που θα φύγουν στο τέλος ανήσυχα για αυτά που γίνονται στον κόσμο των άλλων, ενώ ταυτόχρονα υπομένουν ή και προκαλούν ανάλογες πράξεις βίας - έμμεσης και όχι λεκτικής η σωματικής ίσως - με αυτές που μόλις με ανακούφιση καταδίκασαν. Αδιέξοδο.

Το τέλος ιδιαίτερα προβλέψιμο και ανέπνευστο. Θα προτιμούσα να τελείωνε εκεί που το αφεντικό παρακαλάει για ένα ποτό και έχει πήξει με την ίδια του τη ζωή. Η εξουσία ως αδιέξοδο. Πραγματικά μιας από τις καλύτερες σκηνές τις ταινίας. Θα μπορούσε να τελειώνει έτσι μεσα σε μια συνεχή συνέχεια:) (κατά το αιώνια επιστροφή:Ρ)

Συνοπτικά: ενδιαφέρουσα άσκηση, ένα κλίκ κάτω από το πραγματικά δυνατό, σε καμία περίπτωση το αριστούργημα που λένε κάποιοι. Είναι τόσο αυτονόητα τα πράγματα που δείχνει που δεν μπορεί να την περάσει στο επίπεδο του πραγματικά δυνατού ή του καλλιτεχνικού αριστουργήματος, το οποίο θα ήταν να δείχνει ακριβώς με διαισθητικό τρόπο το μη αυτονόητο, αυτό που ήταν μπροστά σου αλλά δεν μπορούσες να το διακρίνεις.

+++ ερμηνείες, γενική σύλληψη, ωμή απεικόνιση όψεων της πραγματικότητας

--- αδυναμία εκμετάλλευσης επιμέρους ευρημάτων σε κάτι συνεκτικό και πραγματικά δυνατό, οι χαρακτήρες παρουσιάζονται σαν καρικατούρες σε μεγάλο βαθμό ενώ δεν εκμεταλλεύεται τις σεναριακές δυνατότητες που θα μπορούσε να έχει.

Πρόταση: γιατί όχι δείτε την - δεν θα δείτε κάτι που δενμπορείτε να γνωρίζετε ήδη ωστόσο.
Πάντως εντέλει αρκετά με τις ταινίες για τις μικροαστικές οικογένειες - θέλω να δώ κάτι πραγματικά καύτο και επίκαιρο (και επικύνδυνο) - κάντε μια ταινία για τους διαφημιστές (η ενναλλακτικά για το ψόφιο life style)!

υ.γ. τα πιο καλά που διάβασα από σχόλια ήταν το τέλος ως θυσία στην λύτρωση του άλλου (!!!) - δεν προκύπτει απο πουθενά - αλλά και ότι όλο αυτό το υβρεολόγιιο είναι μια έκληση των ηρώων για επαφή - αυτό είναι πραγματικά κατί που θα μπορούσε να εξερευνήσει το σενάριο περισσότερο.
υ.γ.2: καταλαβαίνω ότι εφόσον βρήκα τη ταινία ενδιαφέρουσα αλλά λίγη το επόμενο που δικαιούται κάποιος να πεί είναι : κάνε τη δικη ταινία ρε ψώνιο. ενταξει. δημοκρατία έχουμε:)

update αρκετό χρόνο μέτα: αντιγράφω από το "Κ" της Καθημερινής μέσα Ιουνίου 2008, άρθρο για μάθημα κινηματογράφου από τον Οικονομίδη - έχουμε λοιπόν : "ο "δασκαλός" μας είναι αναμφισβήτητα ροκ. Μένει στα Εξάρχεια και φοράει πάντα μαύρα-μάυρο πέτσινο, πουκάμισο, τζίν και παπουτσια λες και τον έχουν βουτήξει στο μελάνι (σημ. blog όλα καλά μέχρι τα εδω). Συνήθως τα λέει έξω από τα δόντια, βρίζει ακατάπαυστα (σημ. blogκαι ως εδώ επισής όλα καλά) αλλά τον σώζει η α σ τ ι κ η του κ α τ α γ ω γ η που φανερώνει ευγένεια"!!! (sic, glouk κλπ!) τι έγραψε εδώ η σελάνα - με κάποιο τρόπο πκολλάει αυτός ο ισχυρισμός (ότι η καταγωγή μπορει να φανερώνει ευγένεια) με την παραπάνω επιχειρηματολογία μου για το πως μπορεί να έχει εκληφθεί από μερίδα του κοινού ή και γυριστεί η ταινία - may be πάλι not.