Στην ταινία «Δέντρο της Ζωής» ο Χρυσός Φοίνικας του Φεστιβάλ των Καννών

Αλλη μια ταινια του Μαλίκ βραβευμένη, θα την περιμένω με ανυπομονησια εχοντας υπόψη και το επιβλητικό The thin Red Line, ελπιζω να αξίζει το κόπο!

waiting the Black Swan

Οχι του Taleb, αυτος μαλλον μας ηρθε και μας καθισε στο κεφαλι λιγο πολυ, αλλά αυτό την τελευταια ταινια του Aronofsky, 4* απο τον telegraph 2* από το bussinesweek.
Για να δουμε

things to do ή σχεδιάσματα post ή ψιλοκομμένη σαλάτα

κάποια στιγμή θα κάνω post για τα παρακάτω - ως τότε ας πούμε ότι τα σχεδίασα. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

• μέρες στο μουσείο - "αποδελτίωση" διαφόρων επισκέψεων σε εκθέσεις κλπ κλπ. η καλύτερη που έχω πάει τα ένα - δύο τελευταία χρόνια ήταν αυτή του ΚΜΣΤ και στο Μπενάκη και στο παράρτημα του Μεγάρου (αν θυμάμαι καλά η δεύτερη για τους καλλιτέχνες των 60ς - α ρε θόδωρα - μεγάλη μορφή). Κάποιες άλλες θα αναφερθούν στο μέλλον - πανάθεμα με έχω πάρει και φωτογραφίες που περιμένουν την δημοσίευση τους. nice. Υποσημέιωση 1: Η τελευταία που πήγα ήταν αυτη της νέας γενιάς καλλιτεχνων - αυτό που μου έκανε αρκετά μεγάλη εντύπωση ήταν πόσο κακές (disclaimer: φυσικα το αναφέρω με ένα σολιψιστικά μανιχαιστικό τρόπο τσ τσ τσ) ήταν οι συμμετόχες στον τομέα της φωτογραφίας - 0/0 - στο flickr μπορείς με λίγο προσπάθεια να βρείς δουλείες όχι καλύτερες - φυσικά δεν έχει νόημα ο όρος στο ζήτημα της τέχνης - αλλά που συναισθηματικά και νοητικά προκαλουν πολύ πλουσιότερους συνειρμούς. πραγματικά πολύ πολύ κακά παραδείγματα σαν επιλογή - ελάχιστα καλύτερα από τουριστικές τοπιογραφίες. μια παραλία και βηματα - γιες η ερήμωση αποξένωση γουατεβερ μαι ασ. (παραπέμπω στο ανωτέρο disclaimer) Υποσημείωση 2: όχι δεν θα έχει μόνο εύκολο θάψιμο το post αυτό - πολλά και ωραία πράγματα είδαμε ακόμα και στην τελευταία έκθεση του εικαστικου επιμελητιρίου στο γκάζι π.χ. - δεν σου προκαλούν φυσικά την ίδια ανάταση πνέυματος που σου προκαλεί π.χ. η αίθουσα της πρώιμης αφηρημένης τέχνης στο Pompidou (ένα δωμάτιο με kandinsky kupka και miro μαζί - καμία φωτο δεν μπορεί να το αποδώσει - καμία αξία δεν μπορεί να είναι αρκετά μεγάλη) αλλά αποτελούν μικρά σημεία συγκίνησης με τα οποία μπορείς να ταυτιστείς και να σκεφτείς.
  
• γκρίνιας συνέχεια : μετά από κανένα χρόνο και με αρκετό ενδιάμεσο προβληματισμό έχω να δηλώσω ότι θεωρώ την "στρατευμένη" ψυχή στο στόμα - ένα αστείο - τόσο "χαλανδριώτικη" ταινία δεν έχω ξαναδέι. επομένως ναι προβληματίζει - ναι οι διάλογοι της και το στήσιμο της είναι ευρηματικό - αλλά όχι δεν είναι ουτε προοδευτική ούτε είναι ταινία κοινωνικού προβληματισμού - το κάθε άλλο μάλιστα. Συντηρητική, με στοιχεία κοινωνικού "οριενταλισμού" ώστε το τελικό συμπέρασμα που σου εξωθεί είναι "δεν είμαι εγω ρατσιστής απλά αυτοί τόσο βάρβαροι και αμόρφωτοι". Μια ταινία που αν ήταν στρατευμένη θα έλεγε για την εκμετάλευση και την εξαχρείωση όχι σε ένα προσεκτικά επιλεγμένο γκροτέσκ περιθωριακό χώρο - αλλά στους χώρους της δικής μου και της δικής σας εργασίας - που η καταπίεση ο εκβοφισμός και ότι περιγράφεται στην ταινία είναι εξίσου παρών - απλά ντυμένο από πιο περίπλοκές λέξεις πιο ακριβά αυτοκίνητα αλλά με τις ίδιες περίπου εκφράσεις πίσω από τις πόρτες και με μόνη μεγάλη διαφορά την απουσία σωματικής βίας. εκτός αν κάνει το μεγάλο κόλπο και γυρίσει σίκουελ ψυχή στο στόμα 2 ώστε να δούμε όλοι εμείς οι καθως πρέπει που φρίξαμε το ίδιο σενάριο αλλά στους καθημερινούς μας χώρους. όχι στο ηλεκτρολογείο αλλά στο κτίριο γραφείων οπότε τα παίρνω πίσω όλα. Έχω και μια ιστορία για αυτό, τον φόβο του άλλου και πως κανείς εύκολα τον ξεπερνάει - η οποία εμπλέκει και μια στάση λεωφορείου - αθάνατο πρώην 852 νυν α21 - αλλά αυτό στην συνέχεια.
  
• και λίγο καλό κάρμα για την συνέχεια: the thin red line. δεν την είχα δεί όταν είχε πρωτοβγεί - δεν ξέρω αν είναι μια τόσο καλή ταινία όσο θα φιλοδοξούσε να είναι - αλλάααααα - έχει μια δύναμη υποβολής - ένα συναίσθημα ότι μιλάει για κάτι σοβαρό - και ότι το αγγίζει στο βάθος του - ο πόλεμος ο θάνατος ο φόνος - δωσμένο με ένα τρόπο βαθιά εσωτερικό - που κάθε φορά που την ξαναβλέπω με καθηλώνει εξίσου. (καλό κάρμα μαι ασ τώρα που το σκέφτομαι - μια ταινία για τον φόνο τον θάνατο και τον πόλεμο - να επεκταθώ σε πιο εύθυμα θεματα:P)
  

There will be blood

my 2 cents για το there will be blood:

Σε πρώτο επίπεδο μια εξαιρετική σε στιγμές σκηνοθεσία, μια καλή ερμηνεία και ρυθμός στην ταινία και ένα φαινομενικά άσχετο και ξαφνικό τέλος.

Σε δεύτερο επίπεδο η ιστορία ενός Νιτσεϊκής έμπνευσης "υπερ-ανθρώπου" που με την δύναμη της θέλησης του νικάει τις φυσικές δυσκολίες, τους αντιπάλους, τον "θεό" αλλά τελικά και τον ίδιο του τον ευατό, έχοντας ακρωτηριάσει πλευρές τις ανθρώπινης φύσης του. Τραγικός ήρωας, πάντα τελικός νικητής και στο τέλος παρόλο που έχει ολοκληρώσει τον κύκλο των θριάμβων του μόνος και εσωτερικά ηττημένος.

Με μια άλλη ματιά η ιστορία μια στενά τεχνοκρατικής και ωφελιμιστικης προσέγγισης της ανθρωπότητας που τελικά θα φάει τις σάρκες της. Εξαιρετική η μουσική και η φωτογραφία!

update 1: μια άλλη ενδιαφέρουσα κριτική εδώ. Εστιάζει στην απληστια/οικονομική-κοινωνική διάσταση της ταινίας, ωστόσο αν και έχει και σαφώς αυτή την διάσταση δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η σημασία των πρώτων σκηνών.

Η πηγή της ζωής

update 2: μπορούμε να πούμε το fountain και το τελευταίο (μέχρι στιγμής) analogue αριστούργημα. Εντυπωσιακές info στο wired για τον τρόπο παραγωγής.
-----
Δεν θα γράψω προς το παρών review. Ομολογώ ότι έχω μια ανακλαστική αντίδραση απέναντι στις παρανοήσεις που διαβάζω αλλά ολοκληρωμένο review αδυνατώ να γράψω ακόμα. Από την άλλη είναι από τις ταινίες που δεν χρειάζεται review,τουλάχιστον για τους άλλους, γιατί έχουν τόσο προφανές περιεχόμενο, νόημα και παναθρώπινη διάσταση που δεν χρειάζεται πραγματικά να πεις κάτι. Είτε σου έχει κινήσει μια διαδικασία και έχεις αισθανθεί το δέος του κύκλου της ζωής και του θανάτου είτε όχι.

Το μόνο για το οποίο θα κάνω review είναι για το πόσο έξω μπορεί να έίναι οποιοσδήποτε κριτικός - ιδίως επαγγελματιάς και καλά - που του έβαλε κάτω τουλάχιστον από 3 /5.
( ή κάνοντας copy από εδώ
"Με άλλα λόγια το πιο φιλόδοξο δημιούργημα του Darren Aronofsky είναι συνεπέστατο στα λοιπά με τη δημιουργική του πορεία. Χωρίς σκληρά φτηνά και εν τέλει κατανοητά ψευτοδιανοουμενίστικα πόδια (δεν έχει πρεζάκια αποχαυνωμένα στη τηλεόραση ή ιρανούς να περπατάνε στην έρημο).")

Συμπέρασμα: δείτε το τώρα και αύριο. επικό.
update 1: η ταινία δέχεται την κυριότερη κριτική για την τριπλή αφήγηση (οκ αν δεν μπορεί κάποιος να την καταλάβει καταδεικνύει γεγονότα για αυτόν και όχι την ταινία - είναι τόσο απλό πραγματικά) αλλά και γιατί είναι (λεεί) ... μελόδραμα!!!
τώρα αν το να σε απασχολεί το θέμα του θανάτου, γιατί, τι λύτρωση υπάρχει από αυτόν κλπ είναι "μελοδραματικό" κάποιοι απλά δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι υπάρχει στο χώμα κάτω από τα γρασίδια των νεκροταφείων.
τόσο απλά.
Η το τι αποτελεί το χώμα το ίδιο. η τη σκόνη των αστεριών.
Με τον ίδιο τρόπο που ονομάζουν τον προβληματισμό για τα παραπάνω 'μελοδραματισμό" εγώ τους ονομάζω ρηχούς μπροστά στο πρόβλημα της ίδιας τους της ύπαρξης. Δηλαδή όταν ειναι ο θάνατος στο Pulp fiction τον αντιμετωπίζουμε σαν cult event όταν είναι ο ίδιος μας ο θάνατος (σίγουρος) τον βλέπουμε σαν μελό.
Ισως είναι και το άγχος του βιομηχανικού και μεταβιομηχανικου πολιτισμού απέναντισ το θάνατο και ο τροπος αντιμετώπισης του (έχει διαπιστωθεί): απλά τον αγνοεί, τον φοβάται και δεν θέλει να το σκέφτεται σαν υπαρκτό (το μόνο υπαρκτό ωστόσο)
ενδεχόμενο.

και για να μην παρανοόυμε τη ταινία κάνω copy paste από ένα σχολίό μου στο http://vandimir.blogspot.com/2007/03/blog-post_21.html και στο απόσπασμα

vandim: "Η πηγή της ζωής" (The Fountain) φλυαρεί ακατάπαυστα για μεταφυσικά και φιλοσοφικά ζητήματα, είναι πνιγμένη μέχρις εκεί που δεν παίρνει στον βουδισμό, στις περί μετεμψύχωσης θεωρίες, καθώς και σ΄αυτές περί αθανασίας (της ψυχής, υποθέτω, αν και οι προσπάθειες του επιστήμονα αποβλέπουν και στη σωματική αθανασία) και σαν γενικό συμπέρασμα μας υποδεικνύει το ότι πρέπει να συμφιλιωθούμε με τον θάνατο, να μην τον φοβόμαστε και να μη θρηνούμε (τώρα το αν αυτό πρέπει να γίνει λόγω της βεβαιότητας ότι η ψυχή είναι ούτως ή άλλως αθάνατη ή για άλλους λόγους, δεν είμαι και πολύ βέβαιος)."

tks: "Δεν υπάρχει καμία τέτοια αναφορά στην ταινία για αθανασία της ψυχής και επομένως και το συμπέρασμα που αναφέρεις - η ζωή αξίζει ώς αθανασία - είναι το ακριβώς αντίθετο της ταινίας - η ζωή αξίζει ως ζωή και μόνο - μπορούμε να συμφιλιωθούμε με τον θάνατο αφού αυτός με την σειρά του γεννάει - άλλη - ζωή.
Ταυτόχρονα αν και εμφανίζει βουδιστικές εικόνες δεν έχει πουθενά βουδιστική θεώρρηση - μέχρι και με χριστιανικά ιδεωδη περι θυσίας του θεανθρώπου είναι συμβατη.

Γενικα γιατί τόσο παρεξήγηση για την ταινία? θέλει απλά λίγο ήρεμη προσωπική σκέψη και ενδοσκόπηση και μπορεί να γινει ολοφάνερη στο μεγαλείο της.
επίσης δεν υπάρχει πουθενά ούτε αιώνια αγάπη ούτε αιώνια ζωή ούτε αιώνιο κάτι. υπάρχει ζωή και αγάπη που δικαιώνεται αφαυτού και υπάρχει και ο κύκλςο της ζωής και του θανάτου ο άπειρα επαναλαμβανόμενος. και αυτά είναι απλά γεγονότα.
τόσο απλά όσο τα χόρτα που φυτρώνουν σε χορταριασμένα μνήματα.

"
αντί περαιτέρω σχολίου λοιπόν ένα copy paste από εδω μιας και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο αυτή τη στιγμή:
"Τούτο το προστάτευσα (ευτυχώς) καλά. Από την μήνιδα της κριτικής, από τα σχόλια των γνωστών, από την καθημερινότητα που πρώτα τέτοια έργα τέχνης τεμαχίζει.

Η κατεστημένη κριτική πάντα βάζει στόχο οτιδήποτε συναισθηματικό – διαβάστε περισσότερα στην έξοχη κριτική του Time – λες και για κάποιο λόγο αυτά που μας κάνουν να κλαίμε είναι ανυπόληπτα, αντιπνευματικά, προϊόντα υποκουλτούρας. Έτσι και δω, η κριτική έκανε το θαύμα της.

Όχι πως ο κόσμος θα συρρεύσει. Το Fountain είναι μια προσωπική οπτασία του Ντάρεν Αρονόφσκι. Ένα παιδί τόσο δικό του, που προτίμησε να περιμένει έξι χρόνια για να βρει τις συνθήκες, τα λεφτά, τους ηθοποιούς. Προτίμησε να απορρίψει αμαρτωλά paychecks για να σκηνοθετήσει τον Batman. Προτίμησε να διακινδυνεύσει το χυδαίο κράξιμο του ανηλεούς μέσου όρου.

Των κριτικών που θα του καταλόγιζαν τον υπερφίαλο, ματαιόδοξο χαρακτήρα του παιδιού – θαύματος που «νομίζει πως είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης του κόσμου». Του επιπόλαιου, σκληρού και χωρίς κανένα μα κανένα δέος κοινού, αυτού του αιματοβαμμένου δημογραφικού των 15 – 24 που δονεί τα multiplex με τον θόρυβό του, που δεν θα κωλώσει να σκυλοβαρεθεί και να διαγράψει. Των κάμποσων (εξυγιασμένων) ενηλικωμένων που πιάσαν τη ζωή απ’ τα κέρατα στα έξι χρόνια που μεσολαβούν από το Ρέκβιεμ για Ένα Όνειρο, και δεν θα διστάσουν να εκθρονίσουν τον σκηνοθέτη που κάποτε εν μια νυκτί έχρισαν έμβλημά τους.

...

Που θα βρίσκεται ο Αρονόφσκι μετά από αυτήν την Ύβρη απέναντι στο χέρι που τον ταϊζει, μέλλει να το μάθουμε. Για μένα (που δεν μου αρέσει και τόσο το Pi και εναντιώνομαι εμπαθώς στο Requiem for a Dream) με αυτήν την θρασεία, αριστουργηματική πρόταση, διεκδίκησε και πήρε τον χώρο που αυτοί που τώρα τον εγκαταλείπουν του είχαν φτηνοδανείσει. Από μένα τον έχει για πάντα και μόνο για το Fountain..

...

Η χυδαιότητα της ευκολίας, η αμηχανία του ασυνήθους θα προκαλέσει και κείνα τα σαχλά (καμουφλαρισμένης απελπισίας) γελάκια και τις βιασμένες ερμηνείες.

"

300 - μια υποθέτω ανορθόδοξη κριτική

Σύμφωνα με ένα παλιό ρητό που έχω χρησιμοποιήσει πλειστάκις υπάρχουν περισσότεροι συγγραφείς από αναγνώστες (αφήνω στον φιλόπονο αναγνώστη συγγραφέα για να βρει την παραπάνω αναφορά ). Το εκπληκτικό είναι ότι ακριβώς οι άνθρωποι που θα έπρεπε να το θυμούνται αυτό είναι ορισμένες φορές ακριβώς αυτοί που το ξεχνούν. Και εξηγούμε – ερχόμενος στο θέμα μας μιας και μιλάμε για τους 300:

Πιθανόν ευθύνεται το αρχικό κόμικ – και όχι η κινηματογραφική μεταφορά – δεν μπορώ να το ξέρω. Ωστόσο, σαν σύνολο το τελικό αποτέλεσμα είναι η πολύ επιτυχημένη συμβολική αναπαράσταση της κλασσικής ερμηνείας των Περσικών πολέμων. Και ποια είναι αυτή (από ότι γνωρίζω και έχω διαβάσει):

Η νίκη των Ελληνών επί των Περσών επέτρεψε την ανάπτυξη του Δυτικού πολιτισμού όπως τον γνωρίζουμε. Με κύρια χαρακτηριστικά έναντι των Ανατολικών αυτοκρατοριών την πίστη στην ελευθερία της πολής κράτου η του ατόμου απέναντι στην δουλοπρέπεια και την υπεροχή του Ενός Αρχοντα – Θεού - την πίστη στην Λογική – μα πραγματικά δεν παρατήρησε κανένας κριτικός πόσες φορές αναφέρθηκε αυτή η λέξη – έναντι της δεισιδεμονίας και του μυστικιστικού χαρακτήρα της Ανατολής. Η παραπάνω narrative μπορεί να είναι άκυρη σύμφωνα με μια ποιο σχετικιστική και μεταμοντέρνα ερμηνεία της ιστορίας – ωστόσο είναι χωρίς αμφιβολία αυτή που μάθαμε στα σχολεία – καλώς η κακώς (αν και σκεφτόμενος εκ των υστέρων δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να πεί κανείς ότι τα Περσικά δεν ήταν πράγματι ένα καταλυτικό γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία και ο Μαραθώνας η Θερμοπύλες η Σαλαμίνα και οι Πλαταιές κοσμοιστορικής σημασίας γεγονότα. Δεν είχα συνειδητοποίηση ότι μέχρι τότε το κέντρο βάρος του κόσμου,τα λίκνα του πολιτισμού, ήταν αυστηρά τα μεγάλα ποτάμια και ανάμεσα τους ο Νείλος και η Μεσοποταμία, οι Έλληνες και λοιποί δυτικότερα του Νείλου δεν είχαν πετύχει ως τότε τίποτα το άξιο λόγο. Τα Περσικά λοιπόν σηματοδοτούν την μετατόπιση του κέντρου βάρους του ανθρώπινου πολιτισμού από την Μεσσοποταμία στην Μεσόγειο, όπως 2000 χρόνια μετά η ανακάλυψη της Αμερικής σηματοδότησε τη μετατόπιση από την Μεσόγειο στον Ατλαντικό, και σήμερα πιθανότατα ζούμε την εκ νέου μετατόπιση της στην Ασία και τον Ειρηνικό. Μπορεί τα παραπάνω να είναι λάθος αλλά είναι σε σημαντικό βαθμό τα κρατούντα)

Υπο αυτή την οπτική λοιπόν η ταινία (ή τοκόμικ) είναι μια θαυμάσια αναπαράσταση των παραπάνω με συμβολικό τρόπο, πέρα από το απαραίτητο love story ή κάποια αναμενόμενα Hollywood made κλισέ Η υπεροχή, της ελευθερίας έναντι της δουλικότητας, της ομορφιάς έναντι της διαστροφής στην ανθρώπινη φύση που προκαλεί η δεύτερη – η δουλικότητα δηλαδή. Η τις ασχήμιας και την διαστροφή που προκαλεί η εξουσία για την εξουσία, βλ. Εφόρους της Σπάρτης. Η ακόμα και της νίκης της λογικής –μα τόσες φορές αυτή αναφέρθηκε – έναντι της δεισιδαιμονίας και των χθόνιων θεών της Ανατολής. Τα τέρατα λοιπόν και ο μυστικισμός δεν είναι λοιπόν πρωτίστως Hollywoodιανά τεχνάσματα αλλά η συμβολική αναπαράσταση των παραπάνω. Για αυτό και τα τέρατα=δούλοι του Θεού Βασιλιά των Βασιλέων έναντι των ελευθέρων – πραγματικών – ανθρώπων. Η ακόμα και την υπερφυσική αναπαράσταση του πραγματικού λύκου – συνήθως στα τρομακτικά αληθινά πράγματα έχουμε την ανάγκη να δώσουμε και υπερφυσική διάσταση.

Τραβηγμένα τα παραπάνω? Ίσως, αλλά όχι περισσότερο από άλλες παραδοχές που γίνονται από καιρό σε καιρό στην κριτική. Πραγματικά επομένως μου κάνει εντύπωση που ακριβώς από τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να τα δουν αυτά κάνουν ότι δεν τα είδαν. Πιθανότατα για αυτό και το κόμικ in the first place υποθέτω θα είχε και σχετική κριτική αναγνώριση. Επομένως έχουμε μια συμβολική – έστω χονδροειδείς – αναπαράσταση της παραπάνω θεώρησης.

Τελικά απλά η εντύπωση μου είναι όταν την γύριζε κανένας
»κουλτουριάρης» (όσο και δεν μου αρέσει η λέξη η οποία φανερώνει περισότερα συμπλέγματα σε αυτόν που την εξαπολύει παρά σε αυτόν που την δέχεται συνήθως) μερίδα των κριτικών θα την ανακήρυσσε αριστούργημα των συμβολισμών και της αλληγορείας. Από τα υπόλοιπα μέρη η ταινία – εικαστικά, σε ρυθμό κλπ αλλού είναι πολύ δυνατή αλλού χωλαίνει. Αλλά η παραπάνω παρανόηση δεν μπορεί να μην επισημανθεί. Αν η ταινία ήταν Κορεάτικη π.χ. θα διαβάζαμε διθυραμβικές κριτικές – το πιστεύω ακράδαντα. Τες.πα. τι να πείς όταν η συσκευασία τελικά καθορίζει σε υποψιασμένους και μη την αντιμετώπιση.

Συμπέρασμα λοιπόν: Δείτε την γιατί όχι, με λίγο ανοικτό μυαλό!

Όσο για μη politically correct μηνύματα, δυστυχως μάλλον ήταν η απεικόνιση της πραγματικότητας εκείνη την εποχή ή έστω η απεικόνιση της παραπάνω θεώρησης.

Η ψυχή στο στόμα - Π&Ψ Π&Ψ Π&Ψ !!!

..Ο Τάκης, υπάλληλος σε βιοτεχνία φωτιστικών και πατέρας ενός μωρού, χρωστάει λεφτά και δέχεται πιέσεις να πάρει την σαλεμένη αδελφή του σπίτι. Κυρίως όμως υπομένει την απιστία της γυναίκας του, την καφρίλα που τον περιβάλει στη δουλειά, και την μαυρίλα που του φορτώνει το αφεντικό του...


Μετά από τις πολύ καλές κριτικές που έχουν δοθεί πήγα και εγώ και η γνώμη μου: ενδιαφέρουσα άσκηση, που όμως πιο πολύ για τις χαμένες της ευκαιρίες μπορεί να σημειωθεί παρά για το ότι έχει σχέση με το "αριστούργημα" για το οποίο γίνεται επίκληση ορισμένες φορές. Τι έχουμε λοιπόν (σύμφωνα με τον πανγμέγιστο εαυτό μου φυσικά:Ρ):

Πολύ καλές ερμηνείες σίγουρα. Το αφεντικό και ο "φίλος" του πρωταγωνιστή στιγμές στιγμές απλα καταπληκτικοί. Ο ρυθμός ή ατάκα και οι επιμέρους σκηνές εξαιρετικές. Όλα μεταφερμένα με πολύ αληθινό και ρεαλιστικό τρόπο, πραγματικά ο Οικονομίδης δείχνει μεγάλη ικανότητα να "διαβάζει" ανθρώπινες συμπεριφορές και σκηνές που έχουμε δεί - άμεσα ή πιο έμεσα - και να τις μεταφέρει στην οθόνη.
Ωστόσο η ταινία δεν φτάνει εκεί που θα μπορούσε, το σύνολο ακόμα και των επιμέρους σκηνών είναι γκροτέσκ χωρίς δυνατό κεντρικό άξονα. Αν οι ήρωες δεν ήταν καρικατούρες και είχε εμβαθύνει μέσα τους θα μπορούσαμε ίσως να μιλάγαμε για μια πραγματικά καλή ταινία. Ο Οικονομίδης έχει μια πρώτης τάξεως σύλληψη, οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί, το αφεντικό και ο "φιλος' του Τάκη το ξαναλέω οι άνθρωποι είναι εξαιρετικοι!!!, αλλά αυτό δεν μετασχηματίζεται σε αυτό που θα μπορούσε να γίνει.

Επίσης αυτό που με ενόχλησε είναι ότι ναι μέν παρουσιάζει πράγματα που υπάρχουν μεμονωμένα και αναφέρεται σε μια λεκτική και σωματική βία που όντως υπάρχει, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος να την ταυτίσει κανείς με συγκεκριμένους κοινωνικά χώρους και να τις δώσει "ταξικά" χαρακτηριστικά. Η ταινία χάνει άλλη μια ευκαιρία μιας και παρουσιάζει την έυκολη, την αυτονόητη βία, το δύσκολο και το πιθανώς πραγματικά μεγάλο σε επίπεδο τέχνης θα ήταν να δείξει τη βία πραγματικά όπως πηγάζει από σχέσεις εξουσίας, είτε μιλάμε για τη βιοτεχνία είτε μιλάμε για χώρους όπου αυτή εξασκείται το ίδιο έντονο αλλά με υπεκφυγές αντί για ευθύς λεκτικές απειλές. Θα αρκούσε μια νύξη, μια σκηνή. Αλλά από την άλλη μοιάζει σαν μια cult ταινία για μια υποτιθέμενα περιθωριοποιημένη γκροτεσκ ομάδα ανθρώπων, αντί μια σπουδή γιατην βία και την καφρίλα που υπομένουμε και εξαπολύουμε εναλλάξ σε μικρό ή μεγάλο βαθμό.

Από ορισμένα μάτια και ερμηνείες κινδυνεύει πραγματικά να ιδωθεί σαν μια ταινία για τους "υπανάπτυκτους" των Δυτικών προαστίων και η ταινία να υποβιβαστεί σε μια περιηγηση σε ένα ζωολογικό κήπο, στον οποίο σε καμία περίπτωση δεν ανήκουμε οι εξευγενισμένοι "εμείς".
Και αν και θεωρώ ότι ο σκηνοθέτης δεν το έχει δεί έτσι - χωρίς ωστοσο φυσικά να μπορώ να το ξέρω - δεν δράτει καμια ευκαιρία να δείξει και το αντίθετο - όταν σεναριακά θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον και θα έφτανε την ταινία σε ένα νέο επίπεδο.

Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι ότι θα μπορούσε να είναι μια ""μη καθως πρέπει" ταινία για να την δούν "καθως πρέπει" άτομα, που θα φύγουν στο τέλος ανήσυχα για αυτά που γίνονται στον κόσμο των άλλων, ενώ ταυτόχρονα υπομένουν ή και προκαλούν ανάλογες πράξεις βίας - έμμεσης και όχι λεκτικής η σωματικής ίσως - με αυτές που μόλις με ανακούφιση καταδίκασαν. Αδιέξοδο.

Το τέλος ιδιαίτερα προβλέψιμο και ανέπνευστο. Θα προτιμούσα να τελείωνε εκεί που το αφεντικό παρακαλάει για ένα ποτό και έχει πήξει με την ίδια του τη ζωή. Η εξουσία ως αδιέξοδο. Πραγματικά μιας από τις καλύτερες σκηνές τις ταινίας. Θα μπορούσε να τελειώνει έτσι μεσα σε μια συνεχή συνέχεια:) (κατά το αιώνια επιστροφή:Ρ)

Συνοπτικά: ενδιαφέρουσα άσκηση, ένα κλίκ κάτω από το πραγματικά δυνατό, σε καμία περίπτωση το αριστούργημα που λένε κάποιοι. Είναι τόσο αυτονόητα τα πράγματα που δείχνει που δεν μπορεί να την περάσει στο επίπεδο του πραγματικά δυνατού ή του καλλιτεχνικού αριστουργήματος, το οποίο θα ήταν να δείχνει ακριβώς με διαισθητικό τρόπο το μη αυτονόητο, αυτό που ήταν μπροστά σου αλλά δεν μπορούσες να το διακρίνεις.

+++ ερμηνείες, γενική σύλληψη, ωμή απεικόνιση όψεων της πραγματικότητας

--- αδυναμία εκμετάλλευσης επιμέρους ευρημάτων σε κάτι συνεκτικό και πραγματικά δυνατό, οι χαρακτήρες παρουσιάζονται σαν καρικατούρες σε μεγάλο βαθμό ενώ δεν εκμεταλλεύεται τις σεναριακές δυνατότητες που θα μπορούσε να έχει.

Πρόταση: γιατί όχι δείτε την - δεν θα δείτε κάτι που δενμπορείτε να γνωρίζετε ήδη ωστόσο.
Πάντως εντέλει αρκετά με τις ταινίες για τις μικροαστικές οικογένειες - θέλω να δώ κάτι πραγματικά καύτο και επίκαιρο (και επικύνδυνο) - κάντε μια ταινία για τους διαφημιστές (η ενναλλακτικά για το ψόφιο life style)!

υ.γ. τα πιο καλά που διάβασα από σχόλια ήταν το τέλος ως θυσία στην λύτρωση του άλλου (!!!) - δεν προκύπτει απο πουθενά - αλλά και ότι όλο αυτό το υβρεολόγιιο είναι μια έκληση των ηρώων για επαφή - αυτό είναι πραγματικά κατί που θα μπορούσε να εξερευνήσει το σενάριο περισσότερο.
υ.γ.2: καταλαβαίνω ότι εφόσον βρήκα τη ταινία ενδιαφέρουσα αλλά λίγη το επόμενο που δικαιούται κάποιος να πεί είναι : κάνε τη δικη ταινία ρε ψώνιο. ενταξει. δημοκρατία έχουμε:)

update αρκετό χρόνο μέτα: αντιγράφω από το "Κ" της Καθημερινής μέσα Ιουνίου 2008, άρθρο για μάθημα κινηματογράφου από τον Οικονομίδη - έχουμε λοιπόν : "ο "δασκαλός" μας είναι αναμφισβήτητα ροκ. Μένει στα Εξάρχεια και φοράει πάντα μαύρα-μάυρο πέτσινο, πουκάμισο, τζίν και παπουτσια λες και τον έχουν βουτήξει στο μελάνι (σημ. blog όλα καλά μέχρι τα εδω). Συνήθως τα λέει έξω από τα δόντια, βρίζει ακατάπαυστα (σημ. blogκαι ως εδώ επισής όλα καλά) αλλά τον σώζει η α σ τ ι κ η του κ α τ α γ ω γ η που φανερώνει ευγένεια"!!! (sic, glouk κλπ!) τι έγραψε εδώ η σελάνα - με κάποιο τρόπο πκολλάει αυτός ο ισχυρισμός (ότι η καταγωγή μπορει να φανερώνει ευγένεια) με την παραπάνω επιχειρηματολογία μου για το πως μπορεί να έχει εκληφθεί από μερίδα του κοινού ή και γυριστεί η ταινία - may be πάλι not.